An

​

36 winters onderweg.
Mijn haren kleuren langzaam grijs, terwijl mijn bewustzijn zich steeds verder opent.
Ik leer vertragen, minder woorden en dieper voelen.

Mijn pad brengt me, stap voor stap, terug naar mezelf.
Terug naar aarding. Terug naar het lichaam.
Het is een weg van vallen en opstaan, maar ook van verzachting.
Ik leerde milder te zijn — voor mezelf, voor mijn ritme, voor het leven.

Vanuit die beweging ben ik gestart met het geven van ontspanningsmassages.
Aanraking als taal.
Rust die ontstaat door te geven,

en tegelijk in mij mag landen.
De energie die stroomt tussen geven en ontvangen voelt eerlijk, puur en in balans.
Het is een vorm van thuiskomen.

​

Alles is energie, en energie beweegt.
Elke massage die ik geef is daarom uniek — afgestemd op jouw lichaam, jouw adem, jouw noden van dat moment.
Geen vaste vorm, maar een luisteren met mijn handen.

 

De natuur is mijn bedding.
Ik leef het liefst buiten, in verbinding met aarde en water.
Koude baden in natuurlijk water, zomerse wandelingen onder een open hemel, bloemen die het huis laten ademen.
Die eenvoud en oerkracht draag ik mee in mijn aanraking.

In mijn massages nodig ik je uit om te zakken.
Om te vertragen.
Om te voelen wat er leeft, en weer te landen in jezelf.

​

Veel liefs